CADSOOG NP GREEN NFT

ARCHIEF

bram dhont

Ons persoonlijk archief is een oceaan vol memes, beelden die aan ons geheugen plakken of liedjes die we koesteren, de geur van madeleines of de smaak van gerechten die je moeder voor je maakte. De eerste zoen van je eerste liefde. De hemel er boven verkleurt het spiegelend oppervlak, soms turquoise, soms zwart, wanneer de storm raast. We hebben geen zeggenschap over dit celebrale ecosysteem , vol verdorde angsten uit vergeten verledens. Deze zee vol onderbewust wrakhout en onbewust leven verruilden we voor het kale land van zijn, het bewuste domein van de wakende.

TECHNIEK

bram dhont

Om aan dit 'il y a' te ontsnappen con-centreren we ons op de consistenties in co-ex-sistentiele constructies om de chaos te controleren. Het hangt er natuurlijk vanaf wie je bent, wat je doet, met wie je leeft enz, zodat we nu met zes miljard persoonlijke aanpassingen een kosmos vol onbereikbare sterren zitten, die met eigenaardige bespiegelingen betreffende onderliggende wanorde. Alleen kunstmatige intelligentie kan ons redden. Wie garandeert echter dat de universeel en democratisch denkende processor niet anders over het honderste cijfers achter de komma struikelt dan elke willekeurige politicus over de eerste twee.

SCRIPT

bram dhont

Om aan de wanorde van de wereld te ontsnappen rest ons maar één ruimte: de stilte. Aangezien hier het menselijk tekort nog scherper en navranter aan de oppervlakte komt te liggen is lawaai maken vaak de eerste ingeving. We verbreken de stilte om niet aan onze eenzaamheid te worden herinnerd. Of we hanteren een beproefd script, een bijbel of politiek pamflet, vol theatrale dogma's en pseudo-wetenschappelijke conspiraties om in gelijkgestemde harmonie de enige ruimte die ons kan redden, te vullen met waanideeëen en bijbehorend leven. Het eigen script gaat vaak verloren in religie en politiek.

KUNST

bram dhont

Je raadt het al. Rest ons slechts de kunst. Om aan ons verlangen naar orde, inzichtelijkheid en stilte tegemoet te komen, voldoet enkel deze meta-fysieke ruimte. Hier kunnen we de memes, de irrrationale als intuïtieve spinsels in geconcentreerde abstracties gieten om de geperverteerde velden van natuur, reflectie en contemplatie in ere te herstellen. Het probleem is echter het tweeledig karakter van ons mimetisch/diëgetisch verlangen. We moeten een keuze maken. Bootsen we de werkelijkheid na of verzinnen we iets nieuws. In de volksmond: echt of abstract? In schildersterm: figuratief of non-figuratief.

RUIMTE/TIJD

bram dhont

In de jaren zestig kon iemand als Piet Grijs nog schrijven dat kunst niets met tijd te maken had, enkel en alleen maar met ruimte. Voortschrijdend inzicht leerde dat ruimte en tijd twee onafscheidelijke grootheden zijn, hetgeen inhoudt dat kunst altijd en overal is. Ze is in het natuurlijke veld, in onze reflecties, in de stilte, als droste-effect in het verlangen zelf, in onze hoop, wetgeving, werk en zorgzame liefde aanwezig. Kunst is een continuüm, zonder begin en zonder eind doorkruist zij dagelijks en 's nachts onze domeinen en velden. Het leven is haar medium, ruimtetijd haar canvas.

WETMATIGHEDEN

bram dhont

We zitten achter beeldschermen en verdichten de digtale ruimte met algoritmes tot een onmetelijke oceaan vol digitale memes, een kosmos bomvol kant- en klare stelsels, die we bewerken en manipuleren. Deze schijnbare ordening is verleidelijker dan het chaotische atelier vol praktische bezwaren. Onze werkplaatsen hebben we verruild voor een machine, maar haar beelden zijn kil, haar structuren rigide. Een bedenkelijke soort wetmatigheid van dubieuze politiek en 'ancient wisdom' dringt zich aan ons op, haar dystopisch karakter uit zich in de meta-versies van de sociale media. Nieuwe wetgeving is onvermijdelijk.

TROOST

bram dhont

Een kunstwerk wordt gemaakt in ateliers. In rommelige, onvolmaakte omgeving, in het volle leven. Het kunstwerk is geen handeling in ruimte-tijd, een abstracte werkwijze binnen intellectuele context, het kunstwerk is gewoon arbeid als elke andere arbeid. Het vereist concentratie en als het goed is levert het wat op. Zoniet dan is er altijd wel een broer die Theo heet. Of Jan. Een meceanas, mensen die er voor zorgen dat in het atelier de chaos niet de overhand krijgt. Dat een zekere vorm van genade de waanzin buiten de deur houdt en het leven boven het absolute nulpunt. Het heeft niets met Kunst te maken.

ARCHIEF

bram dhont

Kunst is de achtergrondstraling van het menselijk handelen. Maar ook met Kunst sterven we een gewisse warmtedood, daar valt niets aan te veranderen. Integendeel, onze inspanning verhoogt het entropisch verval, ooit is alles wat er van overblijft slechts quantum-fluctuatie. Maar nu nog even niet. Nu is het troost, vormt het een hoopvol verhaal tegen beter weten in, is het de weerslag van ons verlangen om betekenis te verlenen aan ideeën die vanuit het oceanisch onbewuste, het kosmisch onderbewuste, de aardse stilte en het lichamelijk verlangen opborrelen.

ARCHIEF

bram dhont

Ons persoonlijk archief is een oceaan vol memes, beelden die aan ons geheugen plakken of liedjes die we koesteren, de geur van madeleines of de smaak van gerechten die je moeder voor je maakte. De eerste zoen van je eerste liefde. De hemel er boven verkleurt het spiegelend oppervlak, soms turquoise, soms zwart, wanneer de storm raast. We hebben geen zeggenschap over dit celebrale ecosysteem , vol verdorde angsten uit vergeten verledens. Deze zee vol onderbewust wrakhout en onbewust leven verruilden we voor het kale land van zijn, het bewuste domein van de wakende.